MTG-mulliganregels: de London Mulligan uitgelegd

Magic gebruikt de London mulligan, de standaard mulliganregel in het moderne spel. Aan het begin van het spel trek je zeven kaarten, en als je je hand niet leuk vindt, mag je ervoor kiezen om te mulliganen. Om dat te doen schud je je hand terug in je library en trek je een verse zeven kaarten. Je kunt dit proces zo vaak herhalen als je wilt, waarbij je elke keer dat je mulligant zeven nieuwe kaarten trekt.

Het addertje onder het gras is dat elke mulligan je een kaart kost. Nadat je besluit een hand te houden, moet je een aantal kaarten onderop je library leggen gelijk aan het aantal keren dat je hebt gemulligand. Dus als je één keer mulligant, houd je maar leg je één kaart onderop, en eindig je met zes. Mulligan twee keer en je legt er twee onderop, eindigend met vijf. Dit 'trek zeven, leg dan onderop'-systeem laat je elke keer een volledige hand zien terwijl je toch een prijs betaalt voor het dieper graven.

De meest voorkomende reden om te mulliganen is een probleem met je lands. Een hand met nul of één land, of een hand overspoeld met te veel lands en geen action, kan vaak niet functioneren, en het houden ervan kan je het spel kosten voordat het echt begint. Als vuistregel zijn handen met twee tot vier lands en een redelijke mix van spreuken meestal houdbaar, terwijl extreme land-aantallen sterke kandidaten zijn voor een mulligan.

Naast lands, overweeg of de hand daadwerkelijk iets doet in de eerste beurten van het spel. Een hand vol dure kaarten die je vele beurten lang niet kunt spelen, of een zonder duidelijk plan tegen de waarschijnlijke strategie van je tegenstander, kan het waard zijn om terug te sturen. Omdat elke mulligan een kaart kost, is het een balans: je wilt een echt slechte hand repareren zonder jezelf te verlammen door te agressief te mulliganen naar een kleinere hand.

Een goede manier om een openingshand te beoordelen is je eerste paar beurten voor te stellen. Vraag jezelf af of je je land drops kunt halen, of je plays hebt om in de eerste beurten te maken, en of de hand een pad naar winnen heeft of op zijn minst in leven blijven. Een hand die spreuken op curve kan spelen en een bord kan ontwikkelen is meestal de moeite waard om te houden, zelfs als hij niet perfect is.

Het helpt om je deck en het format dat je speelt te kennen, aangezien snelle agressieve decks goedkope vroege plays nodig hebben terwijl langzamere control-decks handen kunnen houden die later handelen. Onthoud ook dat on the play zijn (als eerste gaan) versus the draw (als tweede gaan, met een extra kaart) een grensgeval-beslissing kan veranderen. Met oefening wordt het beoordelen van handen intuïtief, en leren wanneer je moet mulliganen is een van de grootste vaardigheidssprongen die een nieuwe speler kan maken.